Idul Adha: Awal Ketakwaan Sejati

اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعَالَمِيْنَ، وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ الْأَنْبِيَاءِ وَالْمُرْسَلِيْنَ، نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِيْنَ. أَمَّا بَعْدُ. قَالَ اللهُ تَعَالَى فِي كِتَابِهِ الْكَرِيْمِ: ﴿لَنْ يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰكِنْ يَنَالُهُ التَّقْوَىٰ مِنكُمْ﴾. رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي

Puji syukur ka Allah SWT, anu parantos maparinan urang kasempatan kempel di ieu tempat dina raraga nyambut poé raya Idul Adha. Salawat sinareng salam mugia salalawasna dicurahkeun ka jungjunan alam, Nabi Muhammad SAW.

Nu dipikahormat, para alim ulama, para kiai, asatidz, asatidzah, khususna ka Bapa Kiai [Nama Tokoh], kitu deui Bapak Kepala Desa, sepuh sesepuh, tokoh masyarakat, sarta sadaya para hadirin jamaah nu mulyia. Nuhun pisan kana kasumpingan Bapa-Ibu sadaya. Dinten ieu, urang linggih di dieu sanés saukur rék ngabahas daging kurban, tapi urang keur nginget-nginget hiji kajadian nu sakitu ngariririhna haté, hiji pengorbanan kamanusaan anu bakal jadi saksi di hareupeun Allah SWT.

Hadirin nu dipikacinta ku Allah, coba urang bayangkeun kaayaan Nabi Ibrahim AS. Anjeunna tos sepuh, nunggu turunan puluhan taun, dugi ka lahirna Nabi Ismail nu sakitu dipikanyaahna. Tapi naon nu kajadian? Allah maréntahkeun anjeunna pikeun meuncit putra nu jadi kakasih haté éta.

Al-Qur'an ngajelaskeun dina surat Ash-Shaffat ayat 102:

"Mangka nalika éta budak nepi kana yuswa sanggup usaha babarengan, Ibrahim ngomong: Hé anakku, saenyana bapa ngimpi yén bapa meuncit manéh. Mangka pék pikirkeun kumaha pamadegan anjeun."

Cobi rasakeun ku urang, kumaha peurihna haté saurang bapa? Nanging, naon waleran Ismail?

"Ismail ngawaler: Duh bapa, lakukeun naon anu diparéntahkeun ku Allah ka bapa. Insya Allah bapa bakal mendakan abdi jalma anu sabar."

Hadirin, panon urang baseuh nalika ngabayangkeun péso geus aya di beuheung Ismail. Naha urang geus bisa kurban? Sanés saukur kurban sato, tapi kurban parasaan. Sering pisan urang leuwih nyaah ka harta, leuwih nyaah ka dunya batan parentah Allah. Rasulullah SAW ngadawuh:

"Sing saha anu miboga kaluasaan rejeki tapi teu kurban, ulah sakali-kali manéhna ngadeukeutan tempat salat urang." (HR. Ibnu Majah).

Hadirin nu kuring mulyakeun, Idul Adha téh momen pikeun "meuncit" sipat sarakah dina diri urang. Meuncit rasa kikir, meuncit hate nu sok silih goréng sangka. Upami nu jadi nabi jeung rasul sanggup ngorbankeun hal anu paling dipikacinta demi Allah, naha urang anu loba dosa ieu masih kénéh éwed/hésé pikeun sujud sarta babagi ka sasama?

Ieu téh carita ngeunaan cinta. Cinta Ibrahim ka Allah ngéléhkeun cinta ka anakna. Cinta Ismail ka Allah ngéléhkeun cinta ka nyawana. Ari urang? Naha cinta urang tos luncat tina hal-hal dunyawi?

Sateuacan urang nutup ieu pasamoan, hayu urang sami-sami ngadu'a. Muga-muga Allah ngabersihkeun haté urang tina panyakit riya, takabur, jeung sifat sarakah. Muga-muga kurban urang, boh sato atanapi amal kasaéan, ditarima ku Allah SWT salaku bekel jaga di akhirat.

Hapunten tina sagala kalepatan, boh cariosan atanapi paripolah nu kirang merenah dina manah Bapa-Ibu sadaya. Mugi Allah ngahampura dosa urang sadaya.

وَالسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ