اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ
الْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ الْأَنْبِيَاءِ وَالْمُرْسَلِينَ، نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ، أَمَّا بَعْدُ.
Sampurasun. Bapak-bapak, Ibu-ibu, sepuh-sepuh nu ku sim kuring dipihormat, utamina para alim ulama, para kiai, asatidz, asatidzah, khususna ka sesepuh urang sadaya anu ku urang dipikadeudeuh. Teu hilap ka para bapa, para ibu, tur sadaya wargi anu parantos kersa sumping ngaluuhan ieu pangeling-ngeling. Alhamdulillah, urang tiasa kempel ngariung di ieu tempat dina kaayaan sehat wal afiat. Hatur nuhun kana kasaean manah sadayana nu parantos rumaos kersa ngaluangkeun waktos.
Dinten ieu, urang kempel sanes badé bobodoran, sanes badé bungah-bungah, nanging urang badé ngemutkeun hiji perkara anu pasti bakal karandapan ku urang sadaya, nyaéta "Perpisahan".
Bapa Ibu, hirup di dunya ieu ngan saukur mampir nginum. Teu aya anu abadi. Kabagjaan, kasedih, harta, jabatan, komo deui nu dipikacinta, hiji waktos bakal dikantunkeun. Coba emut-emut, sabaraha seueur rerencangan urang, kulawarga urang, anu sasih kamari masih tiasa sasarengan, masih tiasa seuri, masih tiasa ngobrol, nanging ayeuna parantos aya dina jero taneuh, nyalira di alam barzah.
Allah SWT parantos ngemutan urang dina Al-Qur'an:
Ieu ayat téh panginget nu sakitu peurihna. Urang téh nuju ngantosan giliran. Kawas urang nu nuju ngantri di stasiun, hiji waktos karcis urang bakal diceluk. Nalika éta waktos sumping, moal aya harta nu tiasa nyogok malaikat, moal aya jabatan nu tiasa ngabela urang.
Rasulullah SAW kantos ngingetan:
Cobi bayangkeun, Bapa Ibu. Nalika urang maot, urang bakal ditinggalkeun ku sadayana. Istri nu dipikanyaah, caroge nu jadi pananggeuy, murangkalih nu jadi kembang haté, sadayana moal aya nu tiasa milu ka jero kubur. Aranjeunna ngan saukur tiasa nganteur nepi ka gerbang makam, tuluy balik deui ka bumi bari mawa rasa kasedih. Urang bakal nyalira. Ditempat nu poék, sempit, jeung tiis. Harta nu sakitu lobana nu dikumpulkeun ku urang, ngan ukur jadi warisan keur batur. Baju nu panghadéna ngan diganti ku kaén kafan nu warnana bodas, teu aya sakuna, teu aya mérekna.
Urang kedah emut, dina saban perpisahan, aya pelajaran anu sakitu jeroné. Perpisahan dunya téh sanes hartosna tamat sagalana, nanging éta téh awal tina perjalanan anu langkung panjang. Naha urang tos gaduh bekel? Naha salat urang tos bener? Naha urang tos bageur ka kolot? Naha urang tos sering nganyerikeun haté sasama?
Dina hiji riwayat, Sayyidina Ali bin Abi Thalib RA kantos ngadawuh:
Ieu téh sanés ngan saukur kecap, tapi hiji peringatan. Bapa Ibu, hayu urang introspeksi diri. Bilih di bumi urang masih aya rasa bendu ka tatangga, bilih aya hutang nu teu acan kabayar, bilih aya kolot nu teu acan tiasa dibakti ku urang. Émut, maot moal ngantosan urang tobat heula. Maot bakal datang pas waktuna.
Tutup hate urang ku rasa syukur. Hayu urang silih hampura, silih asih, silih asuh. Ulah dugi ka urang perpisahan di alam dunya ieu masih mawa rasa dendam.
Pamungkas, hayu urang neneda ka Allah SWT, mugia urang sadaya dipasihan husnul khatimah. Mugia urang dipasihan kakuatan kanggo ngumpulkeun bekel saméméh urang dipanggil ku Allah SWT.
Ya Allah, ya Ghafur, ya Rahim. Ampunkeun dosa-dosa kami, dosa sepuh kami, dosa guru-guru kami. Jadikeun sésa umur kami ieu umur anu barokah, anu tiasa dianggo ibadah. Nalika waktosna sumping, ya Allah, muga-muga lisan kami tiasa ngucapkeun kalimat tauhid: La ilaha illallah.
Hapunten tina samudaya kalepatan sim kuring, boh cariosan nu kirang merenah, boh kalakuan nu kirang tata krama. Hapunten tina saniskanten kakirangan.
وَالسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ