اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِيْنَ، وَبِهِ نَسْتَعِيْنُ عَلَى أُمُوْرِ الدُّنْيَا وَالدِّيْنِ. اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِيْنَ. أَمَّا بَعْدُ. قَالَ اللّٰهُ تَعَالَى فِيْ كِتَابِهِ الْكَرِيْمِ: ﴿يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱتَّقُواْ رَبَّكُمۡۚ إِنَّ زَلۡزَلَةَ ٱلسَّاعَةِ شَيۡءٌ عَظِيمٞ﴾ (الحج: 1). رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي.
Punten Ibu-ibu sadayana, baraya sadayana anu sami-sami ngaharepkeun rahmat ti Allah SWT. Anu ku sim kuring dipihormat, para alim ulama, bapa-bapa ajengan, ibu-ibu guru ngaji, ti payun urang panjatkeun puji sinareng sukur ka hadirat Allah SWT anu mana dina danget ieu urang sadayana tiasa kempel ngariung dina raraga pangajian, bari ngarep-ngarep tambihna ilmu pangabisa seja ngalap kaberkahan. Alhamdulillah, dugi ka ayeuna urang masih dipasihan kasehatan, kabagjaan, pangupaji, tur anu utami pisan, dipasihan kasempetan ku Allah SWT pikeun ngalaksanakeun ibadah sanajan teu acan sampurna. Mugia kagiatan urang dinten ieu kalebet amal anu sae, anu dicatet ku Allah SWT.
Ibu-ibu sadayana, dina kasempetan anu sae ieu, sim kuring seja ngadugikeun hiji topik anu sigana rada seram tapi penting pisan kangge urang sadayana, nyaeta perkawis " akhir zaman sareng kiamat". Naha beurat? Teu cekap geuning ku ngadangu kecap "kiamat" wae ge parantos ngalipet awak, sanes? Heuheu. Tapi tenang wae Ibu-ibu, urang teu kedah pikasieuneun. Urang mah bade ngalajeungkeun ieu topik ku gaya anu rada santai, mapay jalan kahirupan urang sapopoe, bari saselinting heureuy anu puguh mah keur ngadeudeul rasa sukur sareng sumanget urang. Tadi tos ngadangu surat Al-Hajj ayat 1, bumi goyang dina dinten kiamat teh luar biasa ngageterkeun. Teu kebayang kumaha upami bumi ayeuna anu goyang, moal aya nu cicing, boro-boro rek ngapalkeun doa, ngomong oge beak ku geter.
Ibu-ibu, urang sadayana pasti uninga, yén dunya teh teu langgeng. Sakumaha ceuk paribasa Sunda, "Hirup di dunya ngan ukur sasari peuting". Moal lami deui. Malah para ulama ngajelaskeun yén nalika urang ningali sababaraha tanda-tanda akhir zaman, eta hartina kiamat teh tos beuki deukeut. Naon wae eta tanda-tandana?
Salah sahijina, Ibu-ibu, numutkeun sabada dibaca-baca, nyaeta nalika "ilmu agama beuki langka, tapi jalma anu sok ngaku nyaho agama beuki loba". Kieu mangpaatna, ceuk Ustaz oge geuning. Mun aya nu ngabebenah imah, biasana teu loba anu ngaku tukang. Tapi mun aya nu ukur ngadudut hiji batu, terus pok nyarita, "Ieu mah geus bener yeuh, moal runtuh deui imah teh!". Eta teh naha? Panyakit naon eta teh? Mun dina bahasa urang ayeuna mah, kitu deui jeung ajaran agama. Seueur pisan anu ujug-ujug "ngaku ahli tafsir", "ngaku ahli hadis", padahal ilmunana ukur saeutik. Maranemena teh saperti tukang obat di pasar, ngajajajakeun sagala rupa, mun teu cocok, harita keneh mangga dibalikeun, tapi duitna mah moal mungkin dibalikeun, leres Ibu-ibu? Heuheu.
Tanda sejenna, Ibu-ibu, nyaeta nalika "lumangsa beuki loba, tapi amanah beuki saeutik". Geus puguh batur boga, dibawakeun ku urang, eh geus dipake sagala rupa, engke ditanya, "Mangga, janten teu amanah?" Balik deui ka tukang nuhun, sanes? Tah ieu, Ibu-ibu, lamun urang teu ati-ati, bakal kajadian dina urusan akhirat urang. Urang teh gaduh amanah ti Allah SWT salaku Khalifah di bumi. Amanah ibadah, amanah ka kulawarga, amanah ka lingkungan. Upami teu dijaga ku sae, kumaha engke pertanggungjawabanana di payuneun Allah?
Teras aya deui, Ibu-ibu. "Lalaki beuki rarupa siga awewe, awewe beuki rarupa siga lalaki". Eta teh pan aya tren ayeuna, nya? Aya nu gaya "unisex" tea. Budak ngora ayeuna sok pararutena jiga teu apal mana rarajaban nu lalaki jeung awewe. Kaluar imah teh tos hilap deui ngapalkeun teu kitu rarajabanana atanapi sanes. Inget weh wejangan ti agama, yén awewe mah kedah merenah jadi awewe, lalaki oge kedah merenah janten lalaki. Ulah nepika ngarobah ciptaan Allah. Mugia urang sadayana dijauhkeun tina eta.
"Budak ngora teh teu hormat ka kolot, tapi ngawasa jeung loba omong." Jaman ayeuna mah, Ibu. Budak teu apal nanaon, tapi geus sok nyalah-nyalahin kolot. "Ah, Mamah mah teu ngarti!" padahal anjeunna mah apalna langkung seueur. Ulah nepi ka kitu, Ibu-ibu. Urang teh jadi indung, kedah ngajarkeun hormat ka kolot, ngajarkeun sopan santun. Urang geuning tos sakitu ngasuhna maranemena, tos sakitu sabarna ngadamelkeun tuangeun, sakitu dipasihan artos, ari geus kolot mah heueuh diseramkeun, diserangkeun. Sanes Ibu-ibu?
Janten, Ibu-ibu sadayana, naon tujuan urang ngabahas ieu? Moal sanes supados urang langkung sumanget dina ngalakukeun amal soleh. Kiamat teh geus pasti. Urang teu terang iraha datangna. Urang teu tiasa nolak. Nu tiasa ku urang dilakukeun nyaeta "mapag" eta kiamat ku kahirupan anu sae. Nalika urang ningali tanda-tandanana, ulah dugi ka putus asa, tapi malah kedah langkung deukeut ka Allah SWT.
Salah sahiji tanda kiamat teh nyaeta beuki lobana kasusah. Umpama aya nu ngadeukeutan urang, terus nyarios, "Ibu, bejakeun weh ka salira kuring, naha cenah ieu teh hirup beuki sesah wae. Ti mana mah tos teu tiasa nyatu, ti dieu mah teu tiasa meuli obat, ti ditu mah teu tiasa ngagaleuh nu sanes-sanesna." Tah, lamun aya nu kitu, urang kedah ngajawab, "Cep/Neng, ieu teh sanes beurat hirup, tapi ieu teh beurat pertanggungjawaban akherat urang." Sanes?
Sanes teu ngaraoskeun kasusah, Ibu-ibu. Urang mah tos biasa. Malah ceuk dina hadis, geuning, ti Aisyah radhiyallahu ‘anha, anjeunna ngadawuh:
Hartina, lamun aya musibah (sapertos panyakit), urang mah kedah gaduh kasabaran, yakin yén sagala rupa ge tos ditakdirkeun ku Allah, sareng upami urang sabar, pahalana sapertos anu syahid. Masya Allah! Janten, nalika aya cobaan, urang moal cicing wae, tapi malah ngarasa, "Wah, ieu teh kasempetan ti Allah kanggo ngadeukeutan Anjeunna."
Ibu-ibu sadayana, inti tina sadaya ieu, urang teu tiasa mulang ka Allah SWT dina kaayaan kosong. Urang kedah nyiapkeun sangu. Naon sangu urang? Nyaeta amal soleh. Shalat urang, puasa urang, zakat urang, sodaqoh urang, tapi anu paling utama nyaeta "IMAN URANG KAROH KEUR NGAHADAPI ALLAH". Ulah nepika kapentang-pentang tina kahirupan duniawi, urang mapagkeun Allah SWT ku kaayaan teu acan siap.
Maka ti eta, hayu urang sasarengan saatos ngadangu ieu paparin, langkung sumanget deui ngalakukeun amal soleh. Urang ngoreksi diri, naon nu kurang, naon nu leuwi, urang deug-deugkeun deui. Moal aya untungna ngabahas akhir zaman bari teu robah beungeut, bari