Maulid nabi

اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِيْنَ، وَبِهِ نَسْتَعِيْنُ عَلَى أُمُوْرِ الدُّنْيَا وَالدِّيْنِ. وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ الأَنْبِيَاءِ وَالمُرْسَلِيْنَ، سَيِّدِنَا وَنَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ، وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِيْنَ. أَمَّا بَعْدُ. قَالَ اللهُ تَعَالَى فِي كِتَابِهِ الكَرِيْمِ: {لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ} (التوبة: 128). رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي. Alhamdulillah, puji syukur ka Gusti Allah nu Maha Suci, nu tos maparin urang sadaya kasempetan kangge ngariung di tempat anu mulia ieu, dina raraga miéling Hari Lahir Kanjeng Nabi Muhammad Saw. Sholawat sareng salam mugia salamina ngocor ka anjeunna, ka kulawargina, para sohabatna, sareng ka urang sadaya salaku umatna. Bapa-bapa, Ibu-ibu, barudak-barudak sadayana, anu sami-sami dipikacinta ku Allah Swt. Kumaha daramang? Mugia urang sadaya aya dina ginanjar kasehatan, kabagjaan, sareng katengtreman ti Gusti Allah. Amin ya rabbal alamin. Dina milangkala nu kalintang saé ieu, urang bakal ngobrol santai, ngeunaan Kanjeng Nabi Muhammad Saw. Teu kedah serius-serius teuing, margi ari ngemutan Kanjeng Nabi mah kedah bungah, kedah atoh. Cik, saha di dieu nu teu apal ka Kanjeng Nabi? Upami teu apal, wah, bahaya! Eta mah sami sareng teu apal ka indung bapa sorangan! Dasa-dasar urang mah gaduh "mertua" di ditu di akherat, panginten tiasa dicandak ku anjeunna. Kanjeng Nabi Muhammad Saw. lahir di Mekah, dina taun Gajah. Leres teu? Teras hirupna kumaha? Luhur walungan? Henteu! Anjeunna hirup di masarakat, sami sareng urang. Mung bedana, anjeunna teu pernah ngalakukeun hal-hal anu teu saé. Cik, urang ayeuna mah bando na henteu, teu puguh rarupa. Kadang bando teh mani tos teu puguh jaman, siga nu murag kana lombang! Kanjeng Nabi mah teu kitu. Ti alit dugi ka ageung, teu pernah weker. Sumpingna ka Mekah, anjeunna tos katelah Al-Amin, anu bisa dipercaya. Beda jeung calo beubeutian ayeuna, janji-janji mani sae, tapi pas dibéré titipan imah, jol henteu balik deui! Nanging, Kanjeng Nabi mah sanajan dikaniaya ku kaum Quraisy, tetep wae émut ka aranjeunna. Dina Al-Qur’an, Allah Swt. ngajelaskeun sifat Kanjeng Nabi: {لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ} Hartosna: "Saéstuna, parantos sumping ka anjeun sadaya hiji rasul ti kaum anjeun sorangan; beurat karasa ku anjeunna anjeun sangsara, kacida prihatin anjeunna ka anjeun, ka jalmi-jalmi anu ariman mah lintang welas asih deui asih." Cik, geuning Kanjeng Nabi teh kacida nyaahna ka urang. Malah langkung ti urang nyaah ka diri sorangan. Cik, urang ayeuna apal teu, nu matak henteu saré tibra peuting ngurusin naon? Henteu ngurusin dunya, tapi nguruskeun urang sadaya, sangkan teu kaasup kana naraka. Anjeunna mah tos lami teu ngaraosan nikmatna dunya, tapi tetep wae mikiran urang. Pernah aya hadits, Kanjeng Nabi ngadamel tangis. Saurang sohabat naros, "Gusti, naha Gusti nangis? Naha Gusti teu resep kana ibadah?" Kanjeng Nabi ngajawab, "Abdi téh ceurik mikiran umat abdi engké di akhirat, kumaha nasibna upami teu ngagaduhan bekel iman." Anjeunna ngadoa nepika socana beureum. Urang ayeuna mah, dalah ngadamel solat ge, kadang sok rusuh siga nu keur diburu reungit! Teras mikiran nuju nu dipoker, nuju nu dianggo ku saha, nuju nu dianggo babaturan. Wah, tos seueur pisan nu dipikirkeun ku urang dina waktu solat! Sanes mikiran Gusti Allah. Kanjeng Nabi mah kacida leuleus lembekna. Conto, aya budak leutik nu sok ngaganggu anjeunna. Nyaeta budakna Sayyidina Umar. Terus budak eta, ari pas Kanjeng Nabi sumping, sok dilempari ku batu. Harita Kanjeng Nabi teu ambek, teu ngarasa nyeri, tapi masih keneh ngadoa ka budak éta téh. Malah anjeunna sok dititah ku ibu batina sangkan ngalempari Kanjeng Nabi. Cik, pan urang mah di imah ge, upami aya tatangga ngaganggu, tos kitu amarah urang teh mani rada luhur. Padahal teu dilempari batu, mung dibunyikeun wae motorna ge tos rewel! Maka Kanjeng Nabi sallallahu 'alaihi wa sallam parantos maparin conto anu saé pisan. Anjeunna ngajarkeun urang pikeun hirup saderhana, teu sombong, teu ngadamel rugi ka saha-saha, jeung salawasna mikanyaah. Kanjeng Nabi nyarios dina hiji hadits: "لاَ يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لأَخِيهِ مَا يُحِبُّ لِنَفْسِهِ" Hartosna: "Henteu sampurna iman salah saurang ti aranjeun, nepi ka anjeunna mikacinta ka dulurna (sesama muslim) naon anu dipikacinta ku dirina sorangan." Tah, dines Kanjeng Nabi, ayeuna urang kedah kumaha? Cing ngemutan Kanjeng Nabi, urang kedah janten jalmi anu siga kumaha? Ulah ngan saukur miluan milangkala-na, tapi teu ngamalkeun ajaran-ajaranana. Upami ngan saukur milangkala, ari teu ngamalkeun ajaranana mah, sami wae sareng ngadamel patung Kanjeng Nabi tapi teu dihirupkeun. Sia-sia! Hayu urang sadaya, mulai ti ayeuna, urang ihtiar sanggup janten umat Kanjeng Nabi anu sabenerna. Mireunkeun kana ajaranana, ngahirupkeun sunnah-sunnahna, tur ngajantenkeun anjeunna conto dina kahirupan sapopoe. Mung sakieu wae anu tiasa dihaturkeun, hapunten bilih aya cariosan anu teu merenah, margi urang sadaya mah teu sampurna. وَالسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ